Wpływ współistniejącej Cisplatyny i radioterapii na nieoperacyjny niedrobnokomórkowy rak płuc

Rak płuca NIE-SMALL-CELL jest najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka u mężczyzn w świecie zachodnim, a jego częstość występowania wśród kobiet gwałtownie rośnie. Złe prognozy pacjentów z miejscowo zaawansowanymi guzami pozostały zasadniczo niezmienione w ostatnich dekadach. W chwili rozpoznania tylko 25 procent wszystkich pacjentów uważa się za kandydatów do zabiegów chirurgicznych.1 Pięcioletni wskaźnik przeżywalności wynosi 25 procent wśród pacjentów z chorobą resekcyjną.22 Radioterapia jest często rozważana u pacjentów z miejscową nieoperacyjną chorobą; są one wybrane na podstawie czynników prognostycznych, takich jak stadium raka (status TNM), stan sprawności, utrata masy ciała i inne czynniki.3, 4 U takich pacjentów ważne jest rozróżnienie między leczeniem paliatywnym i leczniczym. W przypadku pacjentów leczonych paliatywnie zaproponowano kilka harmonogramów radioterapii.5, 6 Dawka promieniowania dla pacjentów poddawanych leczeniu leczniczemu powinna wynosić co najmniej 50 Gy, najlepiej przekraczającą dawkę 60 Gy podawaną w okresie od pięciu do sześciu tygodni lub równoważną dawkę .7, 8 To podejście zapewnia roczny i dwuletni okres przeżycia, odpowiednio, 45% i 15%; pięcioletnie przeżycie wynosi około 5 procent. Te rozczarowujące wyniki mogą być częściowo wyjaśnione przez lokalne nawroty. Wyższe dawki radioterapii wiążą się z poprawą lokalnej kontroli i przeżycia.8, 9 Trudno jest jednak ustalić wiarygodną krzywą dawka-odpowiedź, jednak z powodu problemów napotkanych podczas oceny regresji guza i lokalnej kontroli guza. Górna granica dawki jest ustalana przez wystąpienie uszkodzenia tkanki, które zależy również od wyboru pól promieniowania. Ponieważ miejscowa choroba powtarza się u co najmniej 40 do 60 procent pacjentów otrzymujących radioterapię z dużą dawką, 8 9 10 11 istnieje zapotrzebowanie na sposoby wzmacniania lub wzmacniania uszkodzeń radiacyjnych w nowotworach, takich jak stosowanie sensybilizatorów. We wczesnych latach 80. XX wieku cis-platyna (cis-diamminedichloroplatyna) była zwiastowana jako lek, który mógłby zwiększać indukowane promieniowaniem uszkodzenie nowotworów. Możliwe mechanizmy obejmowały radioterapię komórek niedotlenionych, hamowanie uszkodzenia subletalnego lub potencjalnie letalnego, zwiększoną indukcję aberracji chromosomowych i wiązanie z tiolami. 12 13 14 15 Wyniki in vitro zostały potwierdzone w badaniach na zwierzętach.16, 17 Optymalna dawka oraz harmonogram leczenia skojarzonego promieniowaniem i cisplatyną nie zostały precyzyjnie ustalone.13, 14 Podawanie cisplatyny krótko przed lub krótko po codziennym naświetlaniu ma największe działanie rakotwórcze.18 19 20 21 Pojedyncza dawka leku przed serią pięć frakcji napromieniowania jest również skuteczne w przypadku niektórych rodzajów nowotworów, 20 z lepszym zachowaniem prawidłowej tkanki.18 W ostatnim badaniu III fazy łączone leczenie dało wyższy wskaźnik odpowiedzi, ale nie przynosi korzyści przeżycia.22
Grupy Spółdzielni Radioterapii i Raka Płuc z Europejskiej Organizacji Badań i Leczenia Raka (EORTC) niedawno zainicjowały randomizowane badanie fazy II (wstępne), aby porównać samą radioterapię z radioterapią plus cisplatyną podawaną w pierwszym dniu każdego tygodnia leczenia, oraz z radioterapia poprzedzona codziennie cisplatyną, u pacjentów z nieoperacyjnym niedrobnokomórkowym rakiem płuc.23 24 25 Po dodaniu cisplatyny nie obserwowano ostrych ani późnych efektów toksycznych, z wyjątkiem nudności i wymiotów. 26 Badanie kontynuowano jako badanie III fazy , z przetrwaniem jako najważniejszym punktem końcowym; 100 pacjentów z badania II fazy zostało włączonych do niniejszego badania, które zostało zaprojektowane w celu ustalenia, czy cisplatyna nasila działanie napromieniania u pacjentów z nieoperacyjnym rakiem płuc i czy ten efekt był zależny od harmonogramu leczenia.
Metody
Kryteria kwalifikacji
Pacjenci zostali włączeni do badania, jeśli mieli nieoperacyjnego niedrobnokomórkowego raka płuca w stadium I, II lub III, który został potwierdzony histologicznie; nie ma dowodów na odległe przerzuty w badaniu klinicznym lub biochemicznym; miały nie więcej niż 70 lat; miał medyczne przeciwwskazania do operacji; posiadał status wydajności równy 2 lub mniej zgodnie z skalą Wschodniej Cooperative Oncology Group27; i miał współczynnik klirensu kreatyniny> 1,2 ml na sekundę (70 ml na minutę).
Po uzyskaniu świadomej zgody od kwalifikujących się pacjentów, stratyfikowano je zgodnie z centrum leczenia, histopatologią nowotworu i stadium nowotworu w czasie randomizacji
[patrz też: adent, kreatyna monohydrat efekty, rentgen zęba ]